Fanom Lewisa Carrolla mogły zagrać gdzieś jakieś dzwony. I, nie da się ukryć, autorzy serii czerpali z Krainy Czarów tyle, ile mogli – w świecie Oza pojawiają się co i rusz postaci będące nawiązaniami do bohaterów wspomnianej serii. Począwszy od Alicji/Królika, poprzez Kota z Cheshire (jednej z bardziej interesujących postaci), skończywszy na pałętającym się tu i ówdzie Dżabbersmoku. Rzecz w tym, że to, co mogłoby najbardziej zagrozić tej serii, z odcinka na odcinek, wraz z coraz lepiej rozwijającą się akcją, działa na korzyść adaptacji mangi i przekonuje nas do niezwykłości tak jednej, jak i drugiej formy opowieści. Oz w końcu musi też się spotkać ze swoim byłym służącym, Gilbertem (i dam sobie głowę uciąć, że bezczelnie przedstawiony układ seme-uke między nimi wykracza, przynajmniej w myślach Gilberta, poza platoniczny afekt), który co i rusz awanturuje się z Alice. Gilbert i jego mroczna tajemnica (no, średnio mroczna, ale tajemnica musi być – ech, kolejna klisza…) to z kolei bezpośrednie połączenie z wujkiem Oza, Oskarem, oraz z organizacją Pandora, do której należy m.in. ulubieniec wszystkich fanek serii – Xerxes Break. I właściwie to Xerxes stał się wyróżnikiem serii – o ile Oz i Gilbert to fajtłapy, jego wujek to imprezowicz, to Xerxes jest bardziej szurniętą wersją Kapelusznika. Xerxes potrafi ni z tego, ni z owego wyskoczyć z szafki. Xerxes potrafi uniknąć wszelkiej odpowiedzialności. Wreszcie – nie wiadomo, kim jest Xerxes, i o co mu tak naprawdę chodzi – oprócz wpuszczania bohaterów co i rusz w maliny (przynajmniej póki sytuacja nie stanie się poważna). Przy scenach z jego udziałem reszta blednie.

Zresztą – fabuła „Pandora Hearts”, na którą już narzekałem, wygrywa właśnie w kategorii oddzielnych scen. Całościowo może nie wychodzi poza średnią (górne stany średnie to domena drugiej połowy serii), jednak kreacja postaci w połączeniu z mistrzowsko poprowadzonymi dyskusjami i kłótniami zasługuje na najwyższą notę. Dość powiedzieć, że absurd goni absurd, a każde działanie jest uzasadnione.

Twórcy „Pandory” nigdy zresztą nie twierdzili, że ich anime będzie drugim „Ergo Proxy”, w którym bohaterka też dociera do prawdy przy pomocy różnych dziwnych postaci. Anime, choć porusza czasem dość poważne wątki, jak choćby kwestia identyfikacji samego siebie, nie przytłacza ciężarem. Wręcz przeciwnie – sam pomysł, by demon pomógł w dotarciu do sekty odpowiedzialnej za niezły bałagan w życiu rodziny Vessaliusów, sprawia wrażenie czystego absurdu. Okazuje się jednak, że leczenie dżumy cholerą ma sens – zwłaszcza, gdy rzeczona dżuma okazuje się być zwodniczo urocza i cukierkowa.

Grafika w „Pandora Hearts” jest – podobnie jak muzyka – najwyższej klasy. Na te elementy serii zwraca się uwagę od razu – od początku odcinka po jego zakończenie. Nie jest ponuro, ale też cukier nie zgrzyta między zębami. Całość świetnie połączono z lekką fabułą i tylko czasem można odnieść wrażenie, że któryś z grafików mógłby trochę bardziej się przyłożyć do szczegółów.

Są to jednak wady drobne i raczej nie wywołują zbytnich zgrzytów. Największym problemem serii jest zdecydowanie fabuła – to, co na początku niezbyt przykuwa uwagę, po paru odcinkach zaczyna wciągać, by, w końcu zauroczyć. „Pandora Hearts” to dziwne anime-baśń, stworzone zgodnie z zasadą mówiącą, że im dalej w las, tym więcej drzew. Ale nawet bez nadmiernych oczekiwań w stosunku do fabuły potrafi być dobrą rozrywką – głównie dzięki świetnie wykreowanym postaciom i sprawnym nawiązaniom do klasyka literatury.