Akcja „Pięknej i Bestii” rozgrywa się w małej francuskiej wiosce pod koniec XVIII stulecia. Belle jest inteligentną i piękną młodą kobietą, która marzy, by wyrwać się z szarego prowincjonalnego życia i ucieka w świat książek. Adorowana jest przez nieokrzesanego Gastona, lekceważy jednak okazywane jej zainteresowanie. Gdy ojciec Belle, wynalazca Maurice, gubi się w drodze do domu i trafia do zamku straszliwej Bestii, dziewczyna spieszy mu na ratunek i zgadza się zająć jego miejsce.

Będzie banalnie, ale w notkach tetrycznych nie ma miejsca na rozwlekłość, więc najwyżej wyobraźcie sobie następne zdania w narracji Morgana Freemana. Otóż, mili moi, mamy tu film piękny, mądry, zabawny, cudowny plastycznie i muzycznie, zrealizowany z kapitalnym wyczuciem timingu, po prostu doskonały pod każdym możliwym względem. Trójwymiar ani tu pomaga, ani szkodzi – ciężko poprawić arcydzieło, choć oczywiście każdy pretekst wprowadzenia ponownie „Pięknej i Bestii” na duże ekrany uważam za dobry.

„Piękna i Bestia” to sprawnie opowiedziany, animowany musical z morałem. Świetny dubbing (na długo przed „Shrekiem”), rewelacyjnie przetłumaczone teksty i znakomicie zaśpiewane piosenki składają się na półtoragodzinną, porywającą historię, która raz ściska za serce, raz rozszerza usta w grymasie uśmiechu. Wyraźni bohaterowie, ciekawa intryga, i żwawo gnająca do przodu akcja zauroczą dzieci i dorosłych. 3D na szczęście nie wpłynęło negatywnie na plastyczność filmu, za to udowodniło, że archaiczna w formie animacja nie zestarzała się ani trochę i śmiało może stanąć w szranki z najnowszymi produkcjami Pixara czy Illumination Entertainment. Żeby nie było zbyt ckliwie ni słodko, dodam nieco mniej poważnie, że „Piękna i Bestia” znajdzie amatorów także wśród członków Facebookowej grupy: „Nie czytasz, nie idę z Tobą do łóżka”.